روز بعد الان ساعت حوالی 3 نیمه شب است و من با گوش دادن به موسیقی سعی در دفع "امروز" از مغزم دارم. چند ساعت دیگر فردا شروع میشود و دوباره زخم خوردن، خودخوری و تحمل. دوباره روبه رو شدن با آدمهای سمی، دوباره گدایی حقم، دوباره تبسم بر لب جراحی کردن در برابر ناکسان، دوباره دست زیر سنگ این نامرد و آن نامرد گذاشتن. دوباره فروختن آزادگی و کرامتهای انسانی ام برای نان. + نوشته شده توسط من در یکشنبه هفدهم اردیبهشت ۱۳۹۶ و ساعت 2:55 |

به مرور زمان که سنم زیاد شد و دائم در حال تغییر بودم به نظر میرسد به موجود جدیدی تبدیل شده ام. آنقدر خواستم کمک کنم، بفهمانم، خودم از غم دیگری بیغم نباشم، اگر اطلاعاتی دارم به دیگران هم کمک کنم، مشورت نخواسته بدم و امثالهم که دیگر از این رویه و این گونه ادم بودن پشیمانم چون جز نامردی و پشت پا چیزی نصیبم نشد. در شرایط خیلی بهتر، تنها چیزی که در برابر اینهمه خدمات پیامبر گونه نصیبم شد چند تا حرف بود مثلا م م ن و ن یا ت ش ک ر (= ممنون، تشکر). چیزی که من به اشتباه در تمام اینهمه سالهای پشت سرم نفهمیدم این است که انسانها در حال تبدیل به گونه های جدیدی بوده اند و انتظار من از تمامی این گونه ها یکسان بوده است. دو گیاه را نمیتوان همیشه با هم ترکیب کرد مثلا گرده گل گیاه دیگر را اگر روی کلاله مادگی

یه عده را تا بهشان روی خوش نشان دهی جرات نزدیک شدن به تو را پیدا میکنند. یکی از چیزهایی که این فرصت طلبان را رو میدهد شوخی است. خنده کردن و روی همیشه عبوث نشان ندادن باعث پر رو شدن یک عده میشود. در اینباره قبلا نوشته بودم. وقتی جرات پیدا میکنند اول چیزی که میخواهند پول است. مثلا پول بما قرض بده یا از آن بدتر ضامن ما در فلان بانک بشو که در بسیاری موارد قسط بانک را نمیدهند و آدم را بدبخت میکنند. در مراحل بعد قرض گرفتن ماشین و وسایلت است. در مرحله بعد توانایی هایت هست که میخواهند مفت تصاحب کنند مثلا تعمیر دستگاهی را بلدی و آنها با خواهش و التماس از در دوستی میخواهند مفت برایشان انجام دهی، یا تایپ خوب بلدی میخواهند برایشان چیزی تایپ کنی و حمالی تکلیف مدرسه و دانشگاهشان را بر دوش تو بیندازند. در